Historie van de buurt

'Vereeniging tot Christelijke verzorging van Zenuwlijders in Nederland'

In Nederland werd in 1901 een vereniging opgericht met de naam 'Vereeniging tot Christelijke verzorging van Zenuwlijders in Nederland'. De vereniging was van gereformeerde signatuur en richtte zich op het verzorgen van zenuwlijders. Al in 1902 heeft de vereniging een plaatselijke afdeling in Zeist.

Christelijk Sanatorium in het Parmentierbos

In 1902 heeft het bestuur het benodigde kapitaal voor een inrichting bij elkaar en kan men beginnen met de bouw ervan. De inrichting zal gebouwd worden in het aangekochte Parmentierbos. De koopsom bedroeg 35.000 gulden. Na de bouw van het Sanatorium raakt de oude naam van het bos in onbruik en al sinds 1907 spreekt men over het Sanatoriumbos.

Gezonde en rustige omgeving

De stichting wilde zich hier waarschijnlijk vestigen omdat de mogelijkheid er was om in Zeist een groot en geschikt terrein te kunnen aankopen, gelegen in een gezonde en rustige omgeving, dat goed bereikbaar was vanuit Utrecht. Rust, isolatie en een verblijf in de natuur waren voor het herstel van een zenuwpatiënt noodzakelijk.

Verschillende klassen patienten

Het is ingericht voor verschillende klassen van patiënten, die in afzonderlijke villa's en paviljoenen verpleegd worden. Er zal uiteindelijk plaats zijn voor ongeveer 75 patiënten uit allerlei levenskringen. Zeist had bovendien de naam een deftig dorp te zijn. Met het oog op het milieu van de patiënten, men wilde rijke cliënten aantrekken, was dit laatste zeker niet onbelangrijk.

Ontwerp Sanatorium

Het Sanatorium is in Zwitserse chaletstijl ontworpen. Zoals de meeste psychiatrische ziekenhuizen die tussen 1880 en 1910 werden gebouwd, werd ook het Sanatorium volgens het zogenaamde paviljoenstelsel gebouwd. Er kwam een hoofdgebouw met vier kleine paviljoenen, een keukengebouw, een badhuis en een dokterswoning. Voor die tijd was het modern ingericht. Het was van gas- en waterleiding voorzien en had al centrale verwarming.

Hotel of verpleeghuis

Na de opening van het Sanatorium was iedereen er vol lof over. Het had meer de uitstraling van een luxe hotel dan van een ziekenhuis en het oogde veel minder zwaarmoedig dan andere instellingen uit die tijd.